کتاب‌ها و رهنمودها

فردوسی گفته بود: «توانا بود هر که دانا بود». سلولی این را شنید و آن‌قدر خواند که توانست از یکی دو تا شود، و از دو تا چهار تا، تا آخر سر، خودشان شدند کتاب‌های این قفسه. فقط کتاب طلایی دیشب تا صبح بیدار مانده و حالا کمی دورتر، خسته به بغل‌دستی‌اش تکیه داده است.

ملانصرالدین از همسایه‌اش یک سلول قرض گرفت و فردایش یک قفسه کتاب پس آورد. همسایه پرسید: این‌ها دیگر چیست؟ ملا گفت: سلولت زایید! بچه‌هایش هم زاییدند و آخرش همه کتاب شدند. آن طلایی هم که کمی دورتر به بغل‌دستی‌اش تکیه داده، ته‌تغاری است؛ زیادی لوسش کرده‌ایم.

سعدی عالمِ بی‌عمل را به «زنبور بی‌عسل» مانند کرده است. این سلول اما هم خواند و هم عمل کرد: از یکی دو شد و از دو چهار، و ردیف به ردیف، قفسه‌ای پر از کتاب ساخت. کتاب طلایی هم کم کار نکرده؛ فقط حالا به بغل‌دستی‌اش تکیه داده تا خستگی در کند.