دسترس‌پذیری

می‌گویند بر سرِ درِ خانقاهِ شیخ ابوالحسن خرقانی نوشته بودند: «هر که در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید.» سلول‌ها هم نشانی خواستند که همین را بگوید. پس حلقه‌ای ساختند که همهٔ رنگ‌ها در آن بود، و در میانش پیکره‌ای کشیدند با دست‌های گشوده. سلولی پرسید: «این پیکره کیست؟» بقیه گفتند: «هر کسی: کسی که صفحه را می‌شنود، کسی که فقط با صفحه‌کلید پیش می‌رود، کسی که نوشته‌ها را درشت‌تر می‌خواهد، کسی که به زبانی دیگر می‌خواند، کسی که کودکی در آغوش دارد.» هیچ‌کس بیرون از حلقه نماند.

سلول‌ها می‌خواستند به هر مهمانی خوش‌آمد بگویند، اما سرِ اینکه چه بگویند به توافق نرسیدند. فیروزه‌ای‌ها گفتند «خوش آمدید»، مرجانی‌ها گفتند «صفا آوردید»، سرخابی‌ها گفتند «قدم رنجه فرمودید»، و طلایی‌ها که از همه تعارفی‌تر بودند گفتند «قدمتان روی چشم». بنفش‌ها چیزی نگفتند؛ فقط حلقه‌ای از همهٔ رنگ‌ها ساختند و پیکره‌ای با دست‌های گشوده در میانش گذاشتند. بقیه نگاهی کردند و قبول کردند: این یکی را به هر زبانی می‌شود فهمید، حتی بی‌تعارف.

پیکرهٔ میانِ نشان فقط یک کار داشت: به هر کسی که از در می‌آید سلام کند. پس تمام شب تمرین کرد. برای کسی که صفحه را می‌شنود، یاد گرفت نامش را روشن بگوید؛ برای کسی که فقط با صفحه‌کلید پیش می‌آید، یاد گرفت صبر کند تا برسد؛ و برای کسی که نوشته‌ها را بزرگ می‌کند، یاد گرفت بزرگ شود و از هم نپاشد. صبح که شد، آن‌قدر ذوق داشت که پیش از آرام گرفتن برای اولین مهمان دست تکان داد. هنوز هم دست خودش نیست: برای هر مهمان یک بار دست تکان می‌دهد و بعد آرام می‌ایستد تا شما بخوانید.