نقشهٔ سایت

به قول معروف، جوینده یابنده است؛ اما جوینده هم نقشه لازم دارد. پس سلول‌ها نقشه‌ای کشیدند: خیابان‌هایی از سلول‌های کم‌رنگ و پنج جا، هر کدام به یکی از پنج رنگ. مهمانی نگاهی به آن انداخت و تنها سؤالی را پرسید که مهم است: «من کجا هستم؟» سلول‌ها سنجاقی ساختند، سرِ طلایی‌اش را آن‌قدر برق انداختند تا بدرخشد، و درست همان‌جا که مهمان ایستاده بود فرودش آوردند. سنجاق نشست، یک بار بالا پرید و حلقه‌ای دورش پخش شد، انگار که بگوید: «شما اینجا هستید.» از اینجا، هر صفحهٔ این سایت فقط یک قدم فاصله دارد.

سلولِ کوچکی یک بار میان «استانداردها در پزشکی» و «آزمون کوتاه» گم شد. از سلولی فیروزه‌ای راه را پرسید و او به یک طرف اشاره کرد؛ از سلولی مرجانی پرسید و او به طرف دیگر. آخر سر، سلولِ طلاییِ کاردیده‌ای گفت: «از ما نپرس، نقشه را نگاه کن.» سلولِ کوچک نقشه را پیدا کرد، سنجاق را دید و فهرست را خواند: همهٔ صفحه‌ها، همهٔ فعالیت‌ها و همهٔ آموزش‌ها، هر کدام با راهِ خودش. از آن روز دیگر گم نشد و حالا خودش به بقیه نشانی می‌دهد.

این نقشه رازی دارد: بزرگ می‌شود. هر بار که آموزشِ تازه‌ای آماده شود، سلول‌ها آن را زیرِ بخشِ خودش به فهرست اضافه می‌کنند و هیچ‌کس مجبور نیست نقشه را از نو بکشد. سنجاق هم هیچ گله‌ای ندارد؛ کارش را می‌داند: هر جا که باشید همان‌جا فرود بیاید و یادتان بیندازد که از اینجا، هر صفحه فقط یک کلیک فاصله دارد.